بستن همیشگی تب XML: نگاهی به انتقال رسمی اندروید به رویکرد "اول-کامپوز"

برای بیش از پانزده سال، ساخت رابط کاربری اندروید به معنای کلنجار رفتن با فایل‌های طرح‌بندی XML، نگاشت دستی عناصر رابط کاربری با findViewById و باز کردن گره‌های طرح‌بندی‌های تودرتو درون کلاس‌های سنگین و پر از کدهای تکراری RecyclerView بود. آن دوران رسماً به پایان رسیده است. در رویداد Google I/O 2026، تیم مهندسی اندروید رسماً مرز جدیدی را مشخص کرد: توسعه اندروید اکنون به طور قطعی رویکرد اول-کامپوز (Compose-First) است.

این تصمیم صرفاً یک توصیه گذرا یا یک ترفند بازاریابی نیست. گوگل کل سیستم قدیمی اندروید ویو (Android View) و ابزارهای همراه آن را در وضعیت نگهداری دائمی (Permanent Maintenance Mode) قرار داده است.

معنای «وضعیت نگهداری» برای کدهای قدیمی چیست؟

برای شفافیت بیشتر، گوگل قرار نیست سیستم قدیمی View را حذف کند و برنامه‌های فعلی شما در مارکت‌ها یک‌شبه خراب نخواهند شد. آن‌ها همچنان کامپایل و اجرا می‌شوند و وصله‌های امنیتی حیاتی را دریافت خواهند کرد. با این حال، «وضعیت نگهداری» به معنای فریز کامل و مطلق قابلیت‌های جدید است.

• غروب android.widget: کلاس‌های رابط کاربری کلاسیک مانند TextView، ListView و LinearLayout تنها اصلاحات پایداری حیاتی را دریافت خواهند کرد. هیچ قابلیت جدید یا روندهای طراحی مدرنی (مانند سبک‌های Material 3 Expressive) هرگز به آن‌ها اضافه نخواهد شد.
• فریز عمیق جت‌پک: کتابخانه‌های سنگینی که برای یک دهه توسعه مدرن اندروید را تعریف می‌کردند — از جمله Fragments، RecyclerView، ViewPager2 و نسخه مبتنی بر ویو از ConstraintLayout — اکنون فریز شده‌اند.
• ابزارهای توسعه منجمدشده: ویرایشگر گرافیکی Layout Editor و XML Navigation Editor در محیط اندروید استودیو دیگر به‌روزرسانی دریافت نخواهند کرد. از این پس، تمام ابزارهای جدید طراحی رابط کاربری در اندروید استودیو منحصراً برای Jetpack Compose مهندسی خواهند شد.

چرا این تغییر بازگشت‌ناپذیر است؟

محرک اصلی پشت این تغییر، گستردگی و چنددستگی شدید سخت‌افزارهای مدرن است. در سال ۲۰۲۶، اندروید دیگر تنها برای گوشی‌ها نیست؛ بلکه روی دستگاه‌های تاشو، تبلت‌ها، گجت‌های پوشیدنی، اندروید اتو و پلتفرم‌های واقعیت توسعه‌یافته (XR) اجرا می‌شود. طراحی رابط کاربری واکنش‌گرا و تطبیق‌پذیر برای این طیف وسیع از سخت‌افزارها با استفاده از طرح‌بندی‌های دستوری XML، یک سردرد معماری به تمام معناست. کامپوز این کار را بی‌نقص می‌کند و سلسله‌مراتب طرح‌بندی را به طور بومی از طریق کدهای خالص کاتلین تطبیق می‌دهد.

علاوه بر این، گوگل توجه ویژه‌ای به کاتلین مالتی‌پلتفرم (KMP) و کامپوز مالتی‌پلتفرم (CMP) دارد تا رابط‌های کاربری یکپارچه و چندسکویی بسازد. زنده نگه داشتن سیستم قدیمی View تنها سرعت حرکت کل این اکوسیستم را کاهش می‌داد.

چگونگی مدیریت انتقال به کامپوز

برای تیم‌های توسعه فعال، مسیر پیش‌رو کاملاً روشن است: نوشتن XML را متوقف کنید.

1. اعمال قانون سخت‌گیرانه برای کامپوز: متعهد شوید که تمام ویژگی‌ها، صفحات و دیالوگ‌های جدید را کاملاً در Jetpack Compose بسازید.
2. استفاده از پل سازگاری متقابل: از ComposeView برای میزبانی رابط کاربری کامپوز در طرح‌بندی‌های XML موجود و از AndroidView برای آوردن ویوهای قدیمی به صفحات کامپوز در صورت نیاز استفاده کنید.
3. استفاده از قابلیت مهاجرت مبتنی بر هوش مصنوعی: گوگل قابلیت "XML to Compose Migration Skill" را مستقیماً به اندروید استودیو اضافه کرده است. این ابزار از گردش کارهای عامل‌محور (agentic workflows) برای تحلیل طرح‌بندی‌های قدیمی و تبدیل خودکار آن‌ها به کدهای بسیار تطبیق‌پذیر کامپوز استفاده می‌کند.

پیام رویداد I/O 2026 واضح است: XML رسماً به گذشته تعلق دارد و Jetpack Compose استاندارد بی‌رقیب امروز است. زمان آن رسیده که تب XML را برای همیشه ببندیم.